Logo zawiera zestaw zdjęć dotyczący historii wojskowej Włoch z okrętami, samolotami pojazdami i żołnierzami wojsk ale także zdjęcie powieszonego Mussoliniego a na logo naniesiony jest herb Królestwa Italii.

“Who does not respect and not value your past is not worthy of respect, present or future rights to.” Marshal Józef Piłsudski „Kto nie szanuje i nie ceni swojej przeszłości, ten nie jest godzien szacunku, teraźniejszości ani prawa do przyszłości.” Marszałek Józef Piłsudski

b_177_111_16777215_00_images_Kos_l2.jpgZamek Kos (przez Włochów zwany castello di Neratzia a po grecku Κάστρο της Νερατζιάς), jest najlepiej zachowanym i najbardziej imponującym zabytkiem na wyspie, stoi przy wejściu do portu Mandraki (Λιμάνι Mανδράκι) w Kos i kiedyś panował nad nim. Nazwa Neratzia miała podobno sugerować wiele gorzkich pomarańczowych drzew w okolicach drogi. Został zbudowany przez rycerzy Zakonu Świętego Jana z Jerozolimy (znani też jako Joannici, Szpitalnicy, Kawalerowie lub Rycerze Maltańscy, itp.). Zakon obiął w posiadanie wyspę w 1314, a stracił ją w 1523 (podawany jest też rok 1522), kiedy to przyłączono wyspę do Imperium Osmańskiego (Turcji). Warownia szczęśliwie opierała się wstrząsom sejsmicznym i w większości przetrwała niszczycielskie trzęsienie ziemi w 1933 r. Po zawieszeniu broni przez Włochów dnia 8 września 1943 r., po krótkich walkach na wyspie, twierdza stała się obozem jenieckim i miejscem gehenny, dla tysięcy jeńców włoskich stłoczonych na tym małym obszarze.

Zdjęcia Maciej Tomaszewski

zas_mini_super_T.png 

Miejsce gdzie znajduje się zamek Kos na wyspie Kos, jak i przyległe miasto, należą do miejsc zamieszkałych od tysięcy lat. Naturalny port, przy którym powstało osadnictwo sprzyjał rozwojowi cywilizacji. Pierwsze ślady osadnictwa na wyspie Kos pochodzą z roku 2900 p.n.e. (Karlis, Lelegis, Pelasgis, Acheis). Wykopaliska potwierdziły osadnictwo ludzi w obecnym mieście Kos już w epoce brązu około 2300-2000 r. p.n.e. W roku 1500 p.n.e. na wyspach Dodekanezu zakladają osady Fenicjanie a w 1100 r. p.n.e. na Kos i Rodos osiedlają się Dorowie. Ok. 700 r. p.n.e. (lecz podaje się też, że nawet ponad sto lat wcześniej) miasta: Lindos (na Rodos), Kamiros, Ialysos, Halikarnassos (dzisiejsze Bodrum), Kos i Knidos zakładają Heksapolis, czyli związek miast doryckich w Azji Mniejszej. Podczas wojen perskich Kos i Rodos stoją po stronie Persji a podczas wojenne peloponeskich po stronie Sparty. W roku 460 p.n.e. na wyspie Kos rodzi się Hipokrates. W roku 366 p.n.e. w wyniku zjednoczenia społeczności wyspy, zdecydowano o założeniu nowoczesnego miasta Kos i z niego czerpie swe korzenie obecne miasto Kos. Mieszkańcy wyspy swe starożytne miasto otoczyli murami obronnymi w kształcie pierścienia o średnicy 1-1,5 km i łącznej długości ok 3 km. Mur był konstrukcją osłonową. Duże rustykalne bloki kamienne ustawiano na zewnątrz a przestrzeń między nimi wypełniano gruzem kamiennym. Mur wzmocniono półkolistymi lub wielobocznymi wieżami, z których 5 odkryto do chwili obecnej. Część tego muru w dzielnicy portowej odkryli włoscy archeolodzy, którzy pracowali tu w latach 1934-1942. Do dzisiaj można podziwiać efekt ich pracy, czyli odkopany fragment muru o długości 80 m, szerokości 4,98 m i wysokości 2,5 m, lecz mur był pierwotnie dużo wyższy, gdyż miasto i jego mury obronne zostały zniszczone potężnym trzęsieniem ziemi w 142 r. naszej ery. Port wyposażony w kamienne falochrony stał się podstawą handlu i dobrobytu mieszkańców.

 

Akcja ratownicza po niszczycielskim trzęsieniu ziemi 23 kwietnia 1933 r.
Akcja ratownicza po niszczycielskim trzęsieniu ziemi 23 kwietnia 1933 r.
To samo miejsce po wyburzeniu ruin domów i rozpoczęciu odkrywania starożytnej warstwy miasta.
To samo miejsce po wyburzeniu ruin domów i rozpoczęciu odkrywania starożytnej warstwy miasta.
Odkopane i zbadane przez Włochów zabytki byłej dzielnicy portowej. Stan z 1942 r.
Odkopane i zbadane przez Włochów zabytki byłej dzielnicy portowej. Stan z 1942 r.
Zdjęcie z włoskich wykopalisk na wyspie z roku 1942. Przedstawia odkopane podstawy starożytnych murów obronnych. W głębi strzelista wieża wybudowanego na wyspie w końcu lat dwudziestych kościoła katolickiego dell'Agnus Dei.
Zdjęcie z włoskich wykopalisk na wyspie z roku 1942. Przedstawia odkopane podstawy starożytnych murów obronnych. W głębi strzelista wieża wybudowanego na wyspie w końcu lat dwudziestych kościoła katolickiego dell'Agnus Dei.
Niemal to samo ujęcie (z mniejszej wysokości) w chwili obecnej i aż trudno poznać. To zadziwiające, że Grecy żyjący z tego, że turyści przyjeżdżają oglądać te zabytki utrzymują je w takim stanie. Chwasty krzaki miały wysokość niemal dorosłego człowieka. Na horyzoncie i tak nie byłoby widać strzelistej wieży kościoła, gdyż obecny kościół prawosławny nie posiada już wieży.
Niemal to samo ujęcie (z mniejszej wysokości) w chwili obecnej i aż trudno poznać. To zadziwiające, że Grecy żyjący z tego, że turyści przyjeżdżają oglądać te zabytki utrzymują je w takim stanie. Chwasty krzaki miały wysokość niemal dorosłego człowieka. Na horyzoncie i tak nie byłoby widać strzelistej wieży kościoła, gdyż obecny kościół prawosławny nie posiada już wieży.
Rysunek przedstawiający próbę rekonstrukcji wyglądu starożytnych murów obronnych wykonany przez T. Finamore w 1942 roku.
Rysunek przedstawiający próbę rekonstrukcji wyglądu starożytnych murów obronnych wykonany przez T. Finamore w 1942 roku.

 

 

 

 

Kolejna próba rekonstrukcji wyglądu starożytnych murów obronnych wykonany przez T. Finamore w 1942 roku.
Kolejna próba rekonstrukcji wyglądu starożytnych murów obronnych wykonany przez T. Finamore w 1942 roku.
Paradoksem jest, że drugie potężne trzęsienie ziemi z 23 kwietnia 1933 r. pozwoliło odkryć i odkopać starożytne zabytki, które spoczywały pod warstwami kolejnego osadnictwa i do trzęsienia ziemi zabudowane były domami. Był po temu sprzyjający czas bo wyspą zarządzali Włosi dokonujący wówczas badań archeologicznych w całej Europie. Niemal wszystkie zabytki starożytne, które obecnie oglądamy wyspa zawdzięcza działalności Włochów, którzy je odkryli, odkopali, zbadali i opisali. Prace kontynuowali nawet podczas wojny co najmniej do 1942 r. W 1933 r. miasto uległo niemal całkowitemu zniszczeniu. Domy które się zawaliły wyburzano i prowadzono pod nimi badania. 

 

Wiadomo, że w miejscu obecnego zamku Kos istniały wcześniejsze budowle w tym obronne, być może bizantyjskie, ale budowa zamku zmieniła to miejsce na wieki a głębszych badań nie podjęto. Prawdopodobnie w tym miejscu wcześniej istniał już jakiś zamek Wenecjan i nie wiadomo ile z niego pozostało w obecnym zamku wewnętrznym. Sam zamek Kos zajmował strategiczną pozycję w tym rejonie na przełomie średniowiecza i oświecenia należąc do jednych z najbardziej ortodoksyjnych organizacji tego okresu, gdyż razem z zamkiem Halikarnassos na wybrzeżu Azji Mniejszej (Zamek św. Piotra w Bodrum - Turcja) należał do Joannitów i trzymał w szachu ówczesne morskie szlaki komunikacyjne w tym rejonie. Tu trzeba zauważyć, że ówcześni żeglarze woleli trzymać się znanych i przewidywalnych szlaków wzdłuż wybrzeża, co dawało im gwarancję schronienia w razie gwałtownej zmiany pogody, jak też nie narażało na konieczność nawigacji na otwartym morzu, co wówczas opanowano w zbyt małym stopniu. Jednak zamek na Kos był drugorzędny wobec fortyfikacji na Rodos, gdyż tą ostatnią wyspę wybrali sobie za siedzibę wielcy mistrzowie z tego okresu. Było więc oczywiste, że w wypadku zagrożenia Rodos, to tam przeniesione zostaną główne siły a z racji szczupłości zasobów na obronę zamku Kos może zabraknąć rycerzy. Pierwsze wielkie oblężenie zamku na Rodos w 1480 r. spowodowało, że doceniono rolę i moc artylerii. To sprawiło, że podjęto modernizację zamku Kos poprzez dodanie mu zewnętrznego potężnego systemu umocnień co miało go zabezpieczyć przed szturmami przeciwników wyposażonych w artylerię.

 

1. Wejście na most prowadzący do twierdzy od strony platanowca Hipokratesa.
1. Wejście na most prowadzący do twierdzy od strony platanowca Hipokratesa.
2. Kamienny most był jedynym wejściem do zamku i przerzucony był nad fosą wypełnioną wodą morską.
2. Kamienny most był jedynym wejściem do zamku i przerzucony był nad fosą wypełnioną wodą morską.
3. Ostatni fragment mostu kiedyś był mostem zwodzonym.
3. Ostatni fragment mostu kiedyś był mostem zwodzonym.

 

4. Tarcza herbowa wielkiego mistrza Emery d'Amboise (był wielkim mistrzem w latach 1503-1512)
4. Tarcza herbowa wielkiego mistrza Emery d'Amboise (był wielkim mistrzem w latach 1503-1512)
5. Tunel wejściowy zmuszał do zejścia z konia i poruszania się pieszo.
5. Tunel wejściowy zmuszał do zejścia z konia i poruszania się pieszo.
Orientacyjne kierunki wykonywania zdjęć od 1 do 5
Orientacyjne kierunki wykonywania zdjęć od 1 do 5
Plan fortecy z zaznaczonymi cyframi ważnymi obiektami omawianymi w tekście.
Plan fortecy z zaznaczonymi cyframi ważnymi obiektami omawianymi w tekście.

 

 

 

Do lat dwudziestych ubiegłego wieku zamek znajdował się na wyspie i był oddzielony od właściwej wyspy Kos fosą wypełnioną wodą morską. Fosa została zasypana i wybudowano na niej obecną ulicę Finkon, lub jak kto woli Aleję Palmowych Drzew (na powyższym planie fortecy zaznaczoną nr 6). Jedyne wejście do twierdzy prowadziło przez kamienny most. Ostatni fragment mostu przed bramą wjazdową stanowił drewniany most zwodzony. Ciekawostką architektoniczną zamku jest połączenie ozdób chrześcijańskich i herbów Joannickich z ozdobami „pogańskimi”. Widać to nad bramą wjazdową do zamku. Znajdują się tam kamienne fryzy ozdobione z maskami i girlandami. Wynikało to z zapobiegliwości i pośpiechu budowniczych, którzy wykorzystywali do budowy obfitość kamiennego materiału budowlanego pozyskanego z ruin starożytnego miasta. Dzięki temu na ścianach fortecy widać obfitość materiałów epigraficznych i wbudowane w ściany fragmenty starożytnych kolumn. W chwili obecnej zamek służy jako tymczasowa wystawa odnalezionych podczas wykopalisk starożytnych rzeźb, ołtarzy i napisów. Poniższe zdjęcia przedstawiają Aleję Palmowych Drzew i znajdujący się nad nią most prowadzący do zamku.

zas_mini_super_T.png 

6. Po lewej stronie widoczny “Del Carretto Bastion” ( ukończony w 1514).
6. Po lewej stronie widoczny “Del Carretto Bastion” ( ukończony w 1514).
7. Ulica wybudowana na byłej fosie poprowadzona została pod kamiennym mostem twierdzy.
7. Ulica wybudowana na byłej fosie poprowadzona została pod kamiennym mostem twierdzy.
8. Widok z kamiennego mostu na basteję “Del Carretto Bastion”.
8. Widok z kamiennego mostu na basteję “Del Carretto Bastion”.

 

9. Jeszcze jeden widok z mostu na byłą fosę.
9. Jeszcze jeden widok z mostu na byłą fosę.
10. Tak wygląda obecnie most prowadzący do zamku widziany od strony morza.
10. Tak wygląda obecnie most prowadzący do zamku widziany od strony morza.
Orientacyjne kierunki wykonywania zdjęć od 6 do 10.
Orientacyjne kierunki wykonywania zdjęć od 6 do 10.

 

 

Najczęściej stosowanym w okresie budowy tego zamku sposobem na zabezpieczenie wejścia była budowa swoistego labiryntu na drodze atakujących, na której znajdowali by się stale pod ostrzałem łuków i kusz obrońców. Na dodatek obrońcy zrzucali i wylewali na obrońców co się tylko dało najlepiej wrzącego, żrącego czy palącego się na przemian z kamieniami. Na tej zasadzie w zamku Kos wylot z bramy głównej zewnętrznego muru wychodzi wprost fosę (obecnie zasypana) naprzeciwko murów obronnych i wież przedmurza zamku wewnętrznego. By skierować się do zamku wewnętrznego trzeba było skręcić w lewo i przejść kilkadziesiąt metrów pod ostrzałem obrońców by dotrzeć do kamiennego mostu prowadzącego do zamku wewnętrznego. Most wykonany jest w specyficzny sposób bo opada w dół i prowadzi wprost na mur obronny przedmurza zamku wewnętrznego. Z mostu atakujący musieli skręcić w lewo by pokonać bramę znajdującą się z boku za wieżą na planie zamku oznaczonej nr 10, stanowiącej w tym wypadku rodzaj małego barbakanu, chroniącego właściwą bramę wjazdową do zamku wewnętrznego. Od znajdującego się na wiezy herbu wieża jest zwana bramą wielkich wistrzów Jean de Lastic i Jacques de Milly.

 

11. Widok od tyłu na południowo-wschodnią część zewnętrznego wału obronnego na lewo od bramy. Na dole po prawej stronie zdjęcia widać wylot tunelu bramy wjazdowej. Na lewo widać zwieńczenie bastei na planie zamku oznaczonej jako obiekt nr 1. Widoczny krenelaż a poniżej otworzy strzelnicze dla dział.
11. Widok od tyłu na południowo-wschodnią część zewnętrznego wału obronnego na lewo od bramy. Na dole po prawej stronie zdjęcia widać wylot tunelu bramy wjazdowej. Na lewo widać zwieńczenie bastei na planie zamku oznaczonej jako obiekt nr 1. Widoczny krenelaż a poniżej otworzy strzelnicze dla dział.
12. Widok z baszty bramnej zamku wewnętrznego w kierunku wylotu tunelu bramy wjazdowej w wale zewnętrznym. Po lewej stronie widać basteję na planie zamku oznaczoną nr 1. U podnóża tej części wału znajdowały się magazyny. Na dalszym planie widać białą wieżę Palazzo del Governo, czyli wybudowanego przez Włochów w latach 1927-1929 pałacu gubernatora.
12. Widok z baszty bramnej zamku wewnętrznego w kierunku wylotu tunelu bramy wjazdowej w wale zewnętrznym. Po lewej stronie widać basteję na planie zamku oznaczoną nr 1. U podnóża tej części wału znajdowały się magazyny. Na dalszym planie widać białą wieżę Palazzo del Governo, czyli wybudowanego przez Włochów w latach 1927-1929 pałacu gubernatora.
13. Wystawa dzieł sztuki przy starych magazynach twierdzy.
13. Wystawa dzieł sztuki przy starych magazynach twierdzy.

 

14. Z bramy po lewej stronie skręca się w lewo by dojść do opadającego w dół mostu do zamku wewnętrznego.
14. Z bramy po lewej stronie skręca się w lewo by dojść do opadającego w dół mostu do zamku wewnętrznego.
15. ten sam widok, ale od drugiej strony. Na dole znajdowała się fosa (zasypana obecnie), która przepływała też pod kamiennym mostem.
15. ten sam widok, ale od drugiej strony. Na dole znajdowała się fosa (zasypana obecnie), która przepływała też pod kamiennym mostem.
Orientacyjne kierunki wykonywania zdjęć dla fotografii od 11 do 15.
Orientacyjne kierunki wykonywania zdjęć dla fotografii od 11 do 15.

 

 

 

Oczywiście na tym nie koniec toru przeszkód dla próbujących szturmować zamek. Za wieżą oznaczoną na planie nr 10 znajdowała właściwa i już ostatnia brama wjazdowa do zamku wewnętrznego, ale wyposażona w most zwodzony i osłaniającą ją basztę. Nad samą brama znajdowały się machikuły umożliwiające wylewanie na szturmujących np. rozgrzanej smoły, lub zrzucanie na nich kamieni. Ta ostatnia brama od znajdującego się na niech herbu zwana jest bramą Carmadino (Edoardo di Carmadino delegat wielkiego mistrza na Kos w latach 1471-1495).

zas_mini_super_T.png 

16. Opadający w stronę przedmurza zamku kamienny most. W centrum zdjęcia widać pozostałości bramy wjazdowej za basztą wielkich mistrzów Jean de Lastic i Jacques de Milly, zwanej tak od umieszczonych na niej herbów.
16. Opadający w stronę przedmurza zamku kamienny most. W centrum zdjęcia widać pozostałości bramy wjazdowej za basztą wielkich mistrzów Jean de Lastic i Jacques de Milly, zwanej tak od umieszczonych na niej herbów.
17. Inne ujęcie tego mostu. W głębi widać od tyłu najpotężniejszy element fortyfikacji, czyli basteję nazywaną “Del Carretto Bastion” od nazwiska wielkiego mistrza Fabrizio del Carretto, oznaczoną na planie zamku nr 2.
17. Inne ujęcie tego mostu. W głębi widać od tyłu najpotężniejszy element fortyfikacji, czyli basteję nazywaną “Del Carretto Bastion” od nazwiska wielkiego mistrza Fabrizio del Carretto, oznaczoną na planie zamku nr 2.
18. Wejście na most od prawej...
18. Wejście na most od prawej...

 

19. ... i lewej strony.
19. ... i lewej strony.
20. Widok z “Del Carretto Bastion”.
20. Widok z “Del Carretto Bastion”.
21. Po lewej stronie wieża narożna zamku wewnętrznego (nr 8 na planie). Po prawej stronie wieża wielkich mistrzów Jean de Lastic i Jacques de Milly (nr 10). Pomiędzy nimi za murem widoczna fortyfikacja bramy wjazdowej „Carmadino” (nr 11).
21. Po lewej stronie wieża narożna zamku wewnętrznego (nr 8 na planie). Po prawej stronie wieża wielkich mistrzów Jean de Lastic i Jacques de Milly (nr 10). Pomiędzy nimi za murem widoczna fortyfikacja bramy wjazdowej „Carmadino” (nr 11).

 

22. Widok przez blanki spomiędzy merlonów, znad bramy „Carmadino” (nr 11), w kierunku bramy wjazdowej w murze zewnętrznym. Poniżej widoczny szczyt wieży wielkich mistrzów Jean de Lastic i Jacques de Milly (nr 10).
22. Widok przez blanki spomiędzy merlonów, znad bramy „Carmadino” (nr 11), w kierunku bramy wjazdowej w murze zewnętrznym. Poniżej widoczny szczyt wieży wielkich mistrzów Jean de Lastic i Jacques de Milly (nr 10).
23. Z tego samego miejsca widok na tył wieży osłaniającej bramę zamku wewnętrznego (nr 10). Po lewej stronie widoczne resztki bramy wiodącej na tyły tej wieży. W wieży w dolnej części znajduje się wystawa destruktów dział i pocisków.
23. Z tego samego miejsca widok na tył wieży osłaniającej bramę zamku wewnętrznego (nr 10). Po lewej stronie widoczne resztki bramy wiodącej na tyły tej wieży. W wieży w dolnej części znajduje się wystawa destruktów dział i pocisków.
Orientacyjne kierunki wykonywania zdjęć dla zamieszczonych fotografii od 16 do 23. Jak widać z planu fortyfikacji rycerze zakonni najmniej zagrożeni czuli się od strony morza.
Orientacyjne kierunki wykonywania zdjęć dla zamieszczonych fotografii od 16 do 23. Jak widać z planu fortyfikacji rycerze zakonni najmniej zagrożeni czuli się od strony morza.

 

Do zamku wewnętrznego wchodzi się kolejnym wąskim tunelem w którym o ile zmieścił wóz konny to z trudem a jeździec musiał tu zsiąść z konia. Następnie po wyjściu z tunelu trzeba podejść pod górę pochylnią obudowaną z dwóch stron ścianami, tak, że obrońcy mogli stać nad tą drogą i atakować ewentualnych wrogów od góry. Zabudowania wewnętrzne zamku nie zachowały się i uległy całkowitemu zniszczeniu.

 

24. Brama wjazdowa do zamku wewnętrznego od frontu (na planie zamku nr 11)
24. Brama wjazdowa do zamku wewnętrznego od frontu (na planie zamku nr 11)
25. Brama wjazdowa do zamku wewnętrznego widziana od środka zamku.
25. Brama wjazdowa do zamku wewnętrznego widziana od środka zamku.
26. Tunel pod wieżą bramy wjazdowej.
26. Tunel pod wieżą bramy wjazdowej.

 

27. Piękne czerwone maki na schodach wiodących do baszty na planie zamku oznaczonej nr 8.
27. Piękne czerwone maki na schodach wiodących do baszty na planie zamku oznaczonej nr 8.
28. Widok poprzez wnętrze zamku w kierunku bramy wjazdowej do zamku wewnętrznego (nr 11) i baszty naroża południowego (nr 8)
28. Widok poprzez wnętrze zamku w kierunku bramy wjazdowej do zamku wewnętrznego (nr 11) i baszty naroża południowego (nr 8)
Orientacyjne kierunki wykonywania zdjęć zamieszczonych w artykule fotografii od 24 do 28.
Orientacyjne kierunki wykonywania zdjęć zamieszczonych w artykule fotografii od 24 do 28.

 

 

 

 

Już w przeszłości powstawały w tym miejscu budowle obronne, jednak sam zamek Joannitów powstawał w dwóch fazach: w pierwszej fazie od początku XIV wieku po zdobyciu wyspy w 1314 r. rozpoczęto budowę zamku wewnętrznego. Miał on formę prostokąta z wieżami narożnymi zaznaczonymi na planie zamku numerami 7, 8 i 9, przy czym czwarta wieża (północna) ze sporą częścią przyległego muru obronnego się nie zachowały. Około 1495 roku wielki mistrz Pierre d'Aubusson rozpoczął drugą fazę rozbudowy twierdzy rozpoczynając budowę murów zewnętrznych, które z uwagi na postępy w rozwoju artylerii zostały wykonane jako bardzo grube a zamiast wież na rogach zamku powstały masywne basteje przystosowane do ustawienia dział. Pierre d'Aubusson zmarł na Rodos w 1503 roku a jego dzieło kontynuował kolejny wielki mistrz Emery d'Amboise, lecz ten z kolei zmarł w 1512 r. Kolejny wieki mistrz Guy de Blanchefort zmarł w drodze na Rodos jeszcze w 1513 r. Dzieła dokończył Fabrizio del Carretto, który został kolejnym wielkim mistrzem i rządził zakonem do 1521 roku, umacniając w tym czasie zamki zakonu na wyspach Dodekanezu, choć głównie na Rodos, wyposażając je w artylerię i artylerzystów oraz zapewniając obfite wyżywienie. Ostatnia południowa basteja zamku w Kos nosi datę ukończenia 1514 r. Mimo wysiłku, zaraz po jego śmierci, bo już w 1522 r. wyspa Rodos zostaje zdobyta przez Turków a wkrótce po tym w ich ręce wpada Kos.

zas_mini_super_T.png 

29. Widok na wschód wczesnym rankiem (z nr 2 na planie). Na dole widać cień mostu prowadzącego do zamku.
29. Widok na wschód wczesnym rankiem (z nr 2 na planie). Na dole widać cień mostu prowadzącego do zamku.
30. Widok na miasto Kos z bastei “Del Carretto Bastion” (nr 2 na planie) kierunek południowy.
30. Widok na miasto Kos z bastei “Del Carretto Bastion” (nr 2 na planie) kierunek południowy.
31. Widok z muru obronnego w kierunku południowym na miasto Kos i fragment portu.
31. Widok z muru obronnego w kierunku południowym na miasto Kos i fragment portu.

 

32. Panorama miasta Kos z bastei “Del Carretto Bastion” (nr 2 na planie). W dali łańcuch górski. Najwyższy szczyt Dikeos wznosi się na 846 m nad poziomem morza.
32. Panorama miasta Kos z bastei “Del Carretto Bastion” (nr 2 na planie). W dali łańcuch górski. Najwyższy szczyt Dikeos wznosi się na 846 m nad poziomem morza.
33. Kamienne mury zapobiegające dobiciu okrętów bezpośrednio do murów obronnych zamieniono obecnie na przystań dla luksusowych jachtów.
33. Kamienne mury zapobiegające dobiciu okrętów bezpośrednio do murów obronnych zamieniono obecnie na przystań dla luksusowych jachtów.
34. Tabliczka informacyjna na bastei oznaczonej na planie nr 2, informująca o nazwie “Del Carretto Bastion” nadanej bastei na cześć wielkiego mistrza Fabrizio del Carretto (wielki mistrz w latach 1513-1521).
34. Tabliczka informacyjna na bastei oznaczonej na planie nr 2, informująca o nazwie “Del Carretto Bastion” nadanej bastei na cześć wielkiego mistrza Fabrizio del Carretto (wielki mistrz w latach 1513-1521).

 

35. Piękna tarcza herbowa Pierre d'Aubusson, zdobi mur południowo-zachodni.
35. Piękna tarcza herbowa Pierre d'Aubusson, zdobi mur południowo-zachodni.
36 wejście do działobitni umieszczonych we wnętrzu bastei “Del Carretto Bastion” (obecnie zupełnie puste).
36 wejście do działobitni umieszczonych we wnętrzu bastei “Del Carretto Bastion” (obecnie zupełnie puste).
Orientacyjne kierunki wykonywania zdjęć dla zamieszczonych fotografii od 29 do 36.
Orientacyjne kierunki wykonywania zdjęć dla zamieszczonych fotografii od 29 do 36.

zas_mini_super_T.png 

37. Widok w kierunku północnym na mur zamku wewnętrznego. Kończy go wieża oznaczona na planie nr 9.
37. Widok w kierunku północnym na mur zamku wewnętrznego. Kończy go wieża oznaczona na planie nr 9.
38. Środkowa część południowo-zachodniego muru zamku wewnętrznego. Pod murem znajdowała się kiedyś fosa (obecnie zasypana).
38. Środkowa część południowo-zachodniego muru zamku wewnętrznego. Pod murem znajdowała się kiedyś fosa (obecnie zasypana).
39. Na środku muru kolejne tarcze herbowe. Na środku niewątpliwie tarcza Joannitów, ale bocznych nie zdołałem odczytać.
39. Na środku muru kolejne tarcze herbowe. Na środku niewątpliwie tarcza Joannitów, ale bocznych nie zdołałem odczytać.

 

40. Widok w kierunku południowo-wschodnim w kierunku wieży oznaczonej na planie nr 8.
40. Widok w kierunku południowo-wschodnim w kierunku wieży oznaczonej na planie nr 8.
41. Południowo-zachodni wał obronny widziany od tyłu.
41. Południowo-zachodni wał obronny widziany od tyłu.
Orientacyjne kierunki wykonywania zdjęć dla zamieszczonych fotografii od 37 do 41.
Orientacyjne kierunki wykonywania zdjęć dla zamieszczonych fotografii od 37 do 41.

 

42. Widok z bastei na planie oznaczonej nr 3, w kierunku północnym. W dali widać Turcję i miasto Akyarlar
42. Widok z bastei na planie oznaczonej nr 3, w kierunku północnym. W dali widać Turcję i miasto Akyarlar
43. Widok przez blanki tej bastei z kolejnego prześwitu spomiędzy merlonów, wzdłuż muru na wieżę narożną na planie oznaczoną nr. 4.
43. Widok przez blanki tej bastei z kolejnego prześwitu spomiędzy merlonów, wzdłuż muru na wieżę narożną na planie oznaczoną nr. 4.
44. Widok z wału zewnętrznego na mur zamku wewnętrznego w kierunku wieży na planie oznaczonej nr 9. Wieża jest wyraźnie odchylona na zewnątrz, zapewne w wyniku trzęsienia ziemi.
44. Widok z wału zewnętrznego na mur zamku wewnętrznego w kierunku wieży na planie oznaczonej nr 9. Wieża jest wyraźnie odchylona na zewnątrz, zapewne w wyniku trzęsienia ziemi.

 

 

45. Widok w kierunku południowo-wschodnim.
45. Widok w kierunku południowo-wschodnim.
46. Widok w kierunku północnym do wnętrza wieży oznaczonej na planie nr 4. Dumnie powiewa grecka flaga a w oddali Turcja.
46. Widok w kierunku północnym do wnętrza wieży oznaczonej na planie nr 4. Dumnie powiewa grecka flaga a w oddali Turcja.
Orientacyjne kierunki wykonywania zdjęć dla zamieszczonych fotografii od 42 do 46.
Orientacyjne kierunki wykonywania zdjęć dla zamieszczonych fotografii od 42 do 46.

 

 

47. Tabliczka z nazwą wieży: północno-wschodnia.
47. Tabliczka z nazwą wieży: północno-wschodnia.
48. Widok z tej wieży wzdłuż murów zamkowych od strony morza.
48. Widok z tej wieży wzdłuż murów zamkowych od strony morza.
49. Ruiny zabudowań zamku. Nie rozpoznałem ich przeznaczenia. Na dole zamurowane łuki w murze zewnętrznym wyglądają jak zamurowane strzelnice dla dział.
49. Ruiny zabudowań zamku. Nie rozpoznałem ich przeznaczenia. Na dole zamurowane łuki w murze zewnętrznym wyglądają jak zamurowane strzelnice dla dział.
50. Wnętrze zamku wewnętrznego.
50. Wnętrze zamku wewnętrznego.

 

51. Widok w kierunku południowo-wschodnim.
51. Widok w kierunku południowo-wschodnim.
52. Widok w kierunku północno-zachodnim. Tu pod warstwą roślinności znajdują się ruiny wewnętrznej zabudowy zamku. Widoczna wieża oznaczona na planie nr 9.
52. Widok w kierunku północno-zachodnim. Tu pod warstwą roślinności znajdują się ruiny wewnętrznej zabudowy zamku. Widoczna wieża oznaczona na planie nr 9.
53. Widok z muru zamku na mur północno-zachodni zamku wewnętrznego.
53. Widok z muru zamku na mur północno-zachodni zamku wewnętrznego.
54. Widok na wieżę oznaczoną na planie zamku nr 9.
54. Widok na wieżę oznaczoną na planie zamku nr 9.
Orientacyjne kierunki wykonywania zdjęć dla opublikowanych fotografii od 47 do 54.
Orientacyjne kierunki wykonywania zdjęć dla opublikowanych fotografii od 47 do 54.

 

 

55. W głębi baszta oznaczona nr 7 na planie twierdzy.
55. W głębi baszta oznaczona nr 7 na planie twierdzy.
56. Na pierwszym planie baszta przedmurza chroniącego ścianę zamku wewnętrznego. Z baszty tej można było skutecznie ostrzeliwać z łuków i kusz wylot tunelu bramy wjazdowej muru zewnętrznego.
56. Na pierwszym planie baszta przedmurza chroniącego ścianę zamku wewnętrznego. Z baszty tej można było skutecznie ostrzeliwać z łuków i kusz wylot tunelu bramy wjazdowej muru zewnętrznego.
57. W głębi baszta narożna zamku wewnętrznego na planie twierdzy oznaczona nr 7.
57. W głębi baszta narożna zamku wewnętrznego na planie twierdzy oznaczona nr 7.

 

 

58. Widok wzdłuż muru obronnego od strony morza w kierunku północnym. Z lewej baszta oznaczona nr 7.
58. Widok wzdłuż muru obronnego od strony morza w kierunku północnym. Z lewej baszta oznaczona nr 7.
59. Piękna marmurowa rzeźba herbu wielkiego mistrza Pierre d'Aubusson leżąca w trawie.
59. Piękna marmurowa rzeźba herbu wielkiego mistrza Pierre d'Aubusson leżąca w trawie.

 

 

60. Blanki a poniżej strzelnice dział pozwalające strzelać z bastei oznaczonej na planie twierdzy nr 1 wzdłuż brzegu morza w kierunku południowo-wschodnim.
60. Blanki a poniżej strzelnice dział pozwalające strzelać z bastei oznaczonej na planie twierdzy nr 1 wzdłuż brzegu morza w kierunku południowo-wschodnim.
61. Zbliżenie na strzelnice dział wykonane na bastei nr 1.
61. Zbliżenie na strzelnice dział wykonane na bastei nr 1.
62. Widok z bastei nr 1.
62. Widok z bastei nr 1.
Orientacyjne kierunki wykonywania zdjęć zamieszczonych a artykule od 55 do 62.
Orientacyjne kierunki wykonywania zdjęć zamieszczonych a artykule od 55 do 62.

 

Pozostałości miejskich murów obronnych Kos z czasów Joannitów są niewielkie. Prawie całe zniszczyło trzęsienie ziemi z 1933 r. Najważniejszym zabytkiem w mieście jest tzw. „Brama podatku”.
Pozostałości miejskich murów obronnych Kos z czasów Joannitów są niewielkie. Prawie całe zniszczyło trzęsienie ziemi z 1933 r. Najważniejszym zabytkiem w mieście jest tzw. „Brama podatku”.
Machikuły nad bramą wjazdową do miasta pozwalały wylewać na atakujących np. rozgrzaną smołę, lub ewentualnie zrzucać kamienie.
Machikuły nad bramą wjazdową do miasta pozwalały wylewać na atakujących np. rozgrzaną smołę, lub ewentualnie zrzucać kamienie.
Jedna z pozostałych częściowo dwóch wież miejskich.
Jedna z pozostałych częściowo dwóch wież miejskich.

 

Widok od strony morza.
Widok od strony morza.
Zamek w całej okazałości (tego co po nim zostało).
Zamek w całej okazałości (tego co po nim zostało).
Według legendy pod platanem Hipokratesa, siadywał Hipokrates i nauczał swoich uczniów. Jednak to tylko legenda. Platanowiec, choć stary i spróchniały, wykiełkował przed mostem wiodącym do twierdzy w okresie jej budowy, jedynie jakieś 2000 lat po narodzinach "ojca współczesnej medycyny".
Według legendy pod platanem Hipokratesa, siadywał Hipokrates i nauczał swoich uczniów. Jednak to tylko legenda. Platanowiec, choć stary i spróchniały, wykiełkował przed mostem wiodącym do twierdzy w okresie jej budowy, jedynie jakieś 2000 lat po narodzinach "ojca współczesnej medycyny".

Fortyfikacje miasta przyległego do zamku braci zakonnych wybudowano w latach 1391 - 1396, gdy istniało zagrożenie atakiem sułtana Bajezid I. Jedyną okazałą pozostałością tych obwarowań jest brama wjazdowa do miasta zwana „Bramą podatku”, dwie pozostałości wież i fragment muru poniżej platanowca. Mury zostały zniszczone podczas trzęsienia ziemi w 1933 r. i nie były już odbudowywane w związku z rewitalizacją miasta na faszystowską modłę oraz pracami wykopaliskowymi na położonych głębiej starożytnych warstwach miasta. W obrębie dzielnicy portowej odkopano wtedy np. pozostałości świątyń Heraklesa i Afrodyty, pozostałości domów z mozaikami podłogowymi i wczesnochrześcijańskiej bazyliki, jak i wspomniane już starożytne mury obronne.
 
Obecny kształt miasto Kos zawdzięcza Włochom. Miasto zostało odbudowane według włoskich założeń urbanistycznych i faszystowskiej hierarchii społecznej.
 

Zdięcia Maciej Tomaszewski

zas_mini_super_T.png