Logo zawiera zestaw zdjęć dotyczący historii wojskowej Włoch z okrętami, samolotami pojazdami i żołnierzami wojsk ale także zdjęcie powieszonego Mussoliniego a na logo naniesiony jest herb Królestwa Italii.

“Who does not respect and not value your past is not worthy of respect, present or future rights to.” Marshal Józef Piłsudski „Kto nie szanuje i nie ceni swojej przeszłości, ten nie jest godzien szacunku, teraźniejszości ani prawa do przyszłości.” Marszałek Józef Piłsudski

Omawiany miotacz stoi pod ścianą w kącie po prawej stronie (Museo dei materiali per la difesa NBC)
Omawiany miotacz stoi pod ścianą w kącie po prawej stronie (Museo dei materiali per la difesa NBC)

Czym więcej wiem o włoskim uzbrojeniu tym więcej ciekawych rzeczy odkrywam. Sądziłem, że jednorazowe miotacze ognia do zadań szturmowych wymyślili Niemcy, ale tu zaskoczenie. Oto włoska broń wprowadzona na uzbrojenie w 1941 r.

 

 

 

zas_mini_super_T.png

 

 

 

 

b_300_0_16777215_00_images_miot_ognia_miot_o_2.jpgPrzystępując do wojny włosi posiadali całą gamę miotaczy ognia np. jako ich nosiciele wykorzystywali tankietki. Podstawowe miotacze włoskiej armii używane podczas wojny to miotacze model 35, 35/40 i 41 (Lanciafiamme Mod. 35, Mod.35/40 i Mod.41) o dość konwencjonalnej konstrukcji, ze zbiornikami cieczy palnej przenoszonymi na plecach operatora miotacza. W tej sytuacji mylące jest oznaczenie omawianej broni, gdyż oznaczona była Lanciafiamme Mod. 41 d'assalto i bez dopisku „d'assalto” (czyli szturmowy) oznaczenie jest identyczne z plecakowym miotaczem Lanciafiamme Mod. 41 wprowadzonym na uzbrojenie w tym samym czasie i znajdujący się na uzbrojeniu saperów szturmowych i piechoty.
 
Lanciafiamme Mod. 41 d'assalto był poręczny i prosty a strzelało się z niego trzymając go tak jak karabin, przykładając kolbę broni do dołka strzeleckiego. By to ułatwić wyposażony był w uchwyt typu pistoletowego przy spuście osłoniętym kabłąkiem. Przyrządy celownicze mechaniczne. Do przenoszenia broń wyposażono w pas transportowy.
 
Mało zauważalny eksponat muzealny Lanciafiamme Mod. 41 d'assalto (Museo dei materiali per la difesa NBC)
Mało zauważalny eksponat muzealny Lanciafiamme Mod. 41 d'assalto (Museo dei materiali per la difesa NBC)
b_300_0_16777215_00_images_miot_ognia_miot_o_1.jpgKorpus miotacza w postaci cylindra miał dwa zbiorniki i zawierały łatwopalną mieszankę (zazwyczaj stanowiło ją 9 części oleju napędowego lub innego oleju mineralnego i 1 część benzyny) w ilości ok 9 litrów. Do miotania cieczy palnej służyła butla ciśnieniowa ze sprężonym obojętnym gazem miotający w postaci azotu. Z przodu miotacza znajdowała się regulowana przegubowo dysza wylotowa zakończona głowicą z gniazdami ze świecą zapłonową "cartoccia" typu lotniczego i na zapasową świecę zapłonową. Z przodu kadłuba znajdował się też zawór do napełniania miotacza. 
 
Główny układ zapłonowy był elektryczny i składał się z turbiny uruchamianej przepływem cieczy miotającej, która napędzała znajdujący się w tylnej części iskrownik wysokiego napięcia a ten podawał prąd za pomocą kabla na świecę zapłonową umieszczoną w głowicy wylotowej dyszy miotacza. Zapasowy układ zapłonowy to ładunek pirotechniczny „bengalotto” zapalana tarcicowo i paląca się przez 2 minuty. 
 
Użycie mogło się odbyć w postaci jednego ciągłego strumienia, lub pojedynczymi „strzałami” do 8-9 razy. Waga pustego miotacza to 14 kg, a przygotowanego do użycia 23 kg. Średni zasięg użycia to ok 18-20 m. 
 
Miotacz ognia Lanciafiamme Mod. 41 d'assalto stanowił wyposażenie włoskich oddziałów spadochronowych i saperów. Po zawieszeniu broni broń tę przejęli Niemcy i używali do końca wojny. W armii włoskiej miotacze miały długa historię, gdyż zostały wycofane z użycia dopiero w latach dziewięćdziesiątych. 
 
 
zas_mini_super_T.png